Echte enduro dag en een bezoek aan het ziekenhuis

De laatste loodjes wegen altijd het zwaarst. Er stond ‘maar’ 121 kilometer op het programma. Maar er waren in totaal 153 aanwijzingen in het roadbook voor deze afstand. Dit was evenveel als de dag ervoor, maar toen stonden er 210 kilometers op het programma. Oftewel het leek op voorhand al een technische proef te worden met veel stuurwerk.

Bas vertrok als eerste vanaf de zesde positie. Al snel had Bas besloten dat hij de etappe vooral wilde uitrijden en daarom de risico’s wilde beperken. Zeker nadat hij zijn stuur bij een sprong op zijn bovenbeen kreeg. Met pijn moest hij verder rijden. Na circa 50 kilometer kwam Jos in het wiel van Bas. Jos begon ietwat slordig aan de etappe, maar reed daarna lange tijd goed. Navigeren ging goed en omdat Bas het was rustiger aan deed kwamen ze elkaar tegen.

Het was een echte enduro proef met allemaal single-tracks. Daarom konden de paar quadrijders die meededen ook niet meedoen deze etappe. Kort bochtenwerk. Nauwe doorgangetjes en wat doorwateringen en listige gaten zaten er in de proef. Bij kilometer zeventig kwamen Bas en Jos samen met een andere Nederlander Ad Jansen bij een moeilijk navigatiepunt. Allemaal reden ze even verkeerd, maar Bas en Ad vonden toch redelijk snel de weg.

Jos daarentegen vond een pad parallel aan het pad waar hij moest zijn. Hij verloor daar wat tijd. Eenmaal teruggekomen bij het punt waar ze met z’n drieën waren navigeerde Jos de tweede keer wel goed. Op het juiste pad moest hij zijn kilometerstand corrigeren omdat hij natuurlijk met een te hoge stand reed door het fout navigeren. Maar op dat moment was er of een steen of gat wat er op het pad lag. Dat leverde een redelijke valpartij op waarin drie keer over de kop ging en nog de motor op zich kreeg.

Met pijn in het bovenbeen, last weer van de ribben en een kapotte helm vervolgde Jos de etappe. Maar de focus was weg. Hij reed een paar keer fout en viel een paar keer om. Bas daarentegen reed netjes naar de finish van de rally. Zonder fouten en heelhuids. Jos telde zijn laatste 40 kilometer af want het ging niet meer goed en kreeg last van de ribben, maar ook van zijn bovenbeen.

Peter zat er vanaf het begin al niet meer lekker op. Het zware enduro parcours lag hem niet goed. De gevolgen van de rally waren voelbaar. Ook ging hij er nog een keer voorover af en bezeerde ook nog zijn schouder. Het was overleven voor Peter en het enige wat nog belangrijk was, was uitrijden.

Bas en Peter hebben uiteindelijk ook de rally volledig uitgereden. Het was zwaar, technisch en ook wel lang. Maar ze hebben het geflikt!! Bas is zelfs derde geworden in de klasse tot 350cc motoren. Peter greep helaas net naast het podium voor de veteranen. Jos had vanaf dag 2 al een zware rally omdat hij viel en last kreeg van de ribben. Helaas heeft hij derde etappe halverwege niet kunnen vervolgen, waardoor hij een enorme straftijd heeft gekregen. Maar de andere dagen gelukkig wel kunnen finishen.

Bezoek aan het ziekenhuis

Direct bij de finish werd Jos opgevangen door Bas die daar met Ad stond. Jos was blij dat ie er was want het was toch wel afzien de laatste 40 kilometer. Toen hij van de motor afstapte kreeg hij enorm last van zijn bovenbeen en kreeg moeite met lopen. Daarom besloot hij direct door te rijden naar het bivak.

In het bivak werd aangeraden om toch even foto’s te laten maken, want er lopen belangrijke aderen door het bovenbeen. Dus daar ging hij naar het ziekenhuis voor een paar foto’s. Eenmaal in het ziekenhuis wilde Jos ook direct dat zijn ribben gecontroleerd werden want die wilde hij toch nog een keer controleren in Nederland. Met pijnstillers ging het rijden wel, maar ‘s ochtends en ‘s avonds waren ze toch pijnlijk.

Uiteindelijk werd alles gecheckt in het primitieve ziekenhuis in Veria. Zo is zijn bovenbeen gecontroleerd, ruggengraat, nek, borst, rug, hoofd, hersenen en organen. Bijna vier uur lang lag hij op een krakkemikkig bedje net daarop een plastic plank waarmee ze Jos van bed naar bed konden verplaatsen. Om een idee te geven hieronder een video.

Uiteindelijk kwam de verrassende uitslag binnen. Er zat een bloeduitstorting in het been, maar die was inmiddels al uren geleden verbonden met koelelementen. De organen, ruggengraat, hoofd en nek waren gelukkig goed, maar hij had wel vier gebroken ribben die allemaal op twee plekken gebroken zijn. Hierdoor wilden ze dat Jos nog 3 à 4 dagen bleef ter observatie. Een enorme domper, want we vlogen de ochtend erop.

Peter en Jos belden wat mensen die ze kenden om advies in te winnen over hoe gevaarlijk het is om met gebroken ribben te vliegen. Want volgens het ziekenhuis was dat onacceptabel, maar Jos kreeg vanuit bekenden een ander advies. Daarnaast ging Jos voor zijn bovenbeen naar het ziekenhuis en wilden daarbij zijn ribben dan ook maar gecontroleerd hebben. Ook rijd hij al 5 dagen met deze breuken. Dus Peter en Jos besloten om het ziekenhuis te verlaten.

Dit werd allerminst gewaardeerd in het ziekenhuis, maar gelukkig zijn we allemaal op dit moment alweer terug in Nederland. De vlucht is goed gegaan en het herstel kan nu beginnen. Waarschijnlijk zullen er nog onderzoeken gaan plaatsvinden in Nederland.

Peter en Jos waren, na het verlaten van het ziekenhuis, nog net op tijd voor de ceremonie bij het bivak, waar Bas nog zijn prijs in ontvangst nam voor zijn derde plaats in het eindklassement tot en met 350cc.